106-jarige woont nog steeds zelfstandig

Dokkum

De oudste man van Friesland, en dat al enkele jaren op rij. Eelke Bakker uit Dokkum heeft de eer de oudste van Friesland te zijn. Gisteren vierde hij zijn 106e verjaardag in bijzijn van enkele familieleden. Zondag wordt zijn verjaardag groots feest gevierd met alle kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen en zelfs achterachterkleinkinderen. Dat het bijzonder is dat Bakker zij 106e verjaardag mag vieren moge duidelijk zijn. Eens te meer omdat Bakker tijdens de Tweede Wereldoorlog een geweer in de nek werd gezet. ‘Het is dat er toen iemand zei dat ik de kwaadste niet was, anders was ik er misschien wel niet meer geweest,’ aldus Bakker.

106 jaar oud. Het maakt van Bakker de op één na oudste man in Nederland. In Abbekerk woont nog een man die precies drie maanden ouder dan hem is. Alhoewel zijn kortetermijngeheugen hem soms een beetje in de steek laat en hij sinds kort iets slechter ter been is als voorheen heeft Bakker nog weinig te klagen over zijn gezondheid. Dankzij een pacemaker, die hij enkele jaren geleden geïmplementeerd kreeg, is zijn gezondheid er nog flink op vooruit gegaan. ‘Met die pacemaker word ik misschien wel honderdtien, zei de dokter.’ Een geheim over hoe hij zo oud heeft kunnen worden heeft Bakker niet, al hebben sterke genen hem zeker geholpen. ‘Mijn moeder is ook oud geworden, evenals haar vader. Ik heb ook een zus gehad die 102 is geworden. We hebben wat dat betreft een sterke familie’, vertelt Bakker. Ook het feit dat hij tot twee jaar geleden nog altijd groente uit eigen tuin at zullen hem vast geholpen hebben zo oud te worden. Daarnaast is hard werken wat Bakker betreft één van de redenen waarom hij zo oud geworden is. ‘Hard werken, en vroeg op bed.’ Bakker groeide op op Ballum, Ameland. Al op veertienjarige leeftijd verdiende hij een paar centen bij door op het land te werken. Toen hij achttien jaar oud was maakte hij de oversteek naar het vasteland. ‘In die tijd was er weinig werk op het eiland. Om toch aan het werk te kunnen besloot ik naar de wal te verhuizen’, vertelt Bakker. Bakker kwam bij een boer in Anjum terecht. In die periode leert Bakker zijn vrouw kennen. ‘Ik was een onbekende in Anjum, en dat was voor de meisjes natuurlijk hartstikke interessant. ’s Avonds gingen we vaak door het dorp wandelen, want verder was er niets te doen. Zo is het begonnen.’ Bakker werkte ook jarenlang bij Rijkswaterstaat. Grote projecten zoals de Afsluitdijk werkte hij aan mee. ‘Het was hard werken, maar je wist niet beter.’ Bakker trouwde in het toenmalige gemeentehuis in Metslawier met zijn Bauktje. Eelke en Bauktje vestigen zich in Morra. Later, in 1959, lieten ze voor slechts een paar duizend gulden een huis bouwen in Dokkum. Bakker woont hier nu nog steeds zelfstandig, al krijgt hij wel dagelijks bezoek van zusters van Buurtzorg. Dochter Emmy vertelt: ‘We zijn ooit met hem naar een tehuis geweest om te kijken of dat wat voor hem was. Hij trok wit weg en zei: ‘Jullie gaan me toch niet vertellen dat ik hier moet blijven, he?’ Toen hebben we besloten om alles op alles te zetten dat hij toch zelfstandig in zijn eigen huis kon blijven wonen. En tot nu toe gaat dat prima.’ Eelke en Bauktje kregen vier kinderen; een dochter en drie zonen. Later zouden ook kleinkinderen, achterkleinkinderen en zelfs achterachterkleinkinderen volgen. Bauktje overleed zo’n negen jaar geleden. Eelke had, en heeft het er nog steeds wel eens moeilijk mee. ‘Je bent dan toch je steun kwijt. Niet meer die koude voeten in bed die zich aan je opwarmen.’ In 106 jaar tijd maakte Bakker een hoop mee. De eerste auto die hij in Ballum zag staat hem bijvoorbeeld nog helder voor de geest. ‘Het was een zwarte auto, en in het dorp zag het ook zwart van de mensen. Iedereen wilde de auto van dichtbij bekijken. Ik zie nog voor me hoe mensen op de grond lagen om te zien hoe de wielen in beweging kwamen’, vertelt Bakker. Naast de eerste auto herinnert Bakker zich nog goed hoe hij voor het eerst een vliegtuig zag, een zeppelin, de eerste telefoon en de eerste televisie. Hij maakte twee oorlogen mee en zat zelfs een tijdje in de gevangenis. ‘Ik deed eigenlijk van alles wat niet mocht.’ Bakker lacht erbij als hij vertelt over de radio die hij stiekem verborgen hield in huis. ‘Tijdens de oorlog mocht je geen radio’s hebben. Ik had er één verstopt in huis. Op zaterdagavond kwamen mijn broers langs, zetten we de radio op tafel en zaten we er omheen, te luisteren naar Radio Oranje.’ Lange tijd ging dat goed, totdat Bakker op een keer werd betrapt. Hij werd opgepakt en zat een tijdje gevangen in de Blokhuispoort in Leeuwarden. Eelke Bakker is een tevreden man die geniet van zijn familie. Ook zijn buren kunnen altijd op een vriendelijk praatje rekenen en bij sommige buren komt hij nog geregeld op de koffie. Wensen heeft hij niet meer op zijn oude dag. ‘Alhoewel, ik mag graag terugkomen op Ameland. Ik hoop dat we dit jaar nog een keer gaan’, besluit Bakker. Tekst en foto: Johanna Kommerie

Auteur

jkommerie