Levensvreugde zet de toon bij briljanten huwelijksfeest

Damwâld

Op Driekoningen vierden Heine Postma (91) en Anneke Postma-Loonstra (88) in Nij Tjaerda te Damwȃld hun briljanten huwelijksfeest. De sfeer in de natuur was wel even anders dan op hun huwelijksdag. “Doe wie it sjippeglêd. De fotograaf fan Foto Modern út Dokkum kaam dwêrs troch de snie nei Moarrewȃld ta foar dy iene belangrike foto”.

Hoe belangrijk hun trouwfoto is, kan hij met weinig woorden omschrijven. “Wy binne mȃl mei elkoar. Wy ha altyd in soad wille hȃn en binne echte optimisten. Jo kinne yn it libben wolris in kear in bytsje lulk wêze, mar it ferstȃn moat foarop. It libben sil fol moaie dingen en dan moat it genietsjen foarop”. De vonk tussen de zoon van Geert Postma en Akke Douma en de dochter van Kornelis Loonstra en Jeltje de Vries sloeg over tijdens een wandeling in het Driezumer bos. “It frijershoekje”. Na hun huwelijk, dat kerkelijk werd bevestigd door ds. W. Kranendonk in de hervormde kerk te Driezum, namen ze via familie hun intrek in een afgekeurde arbeiderswoning. “Sûnder liedingwetter en sûnder ljocht, mar it rêde him skoan. Wy hellen elke moarns in pear amers wetter by in grutte boer út de reinwetterbak”. In vergelijking met de tijd van nu was ook de wc een kwestie van behelpen. “It húske mei in tonne stie yn in hokje. Yn dy tiid legen jo de tonnen noch op de eigen tún”. Het sopte niet ruim in de beginjaren op huisnummer F 65 in Ikkerwȃld, maar het echtpaar maakte een opgaande tijd mee. Het bakkersbestaan heeft altijd een rode draad gevormd in hun leven. Hein hielp als jongetje al een oom met het werk als broodventer. In zijn huwelijksjaren was hij werkzaam bij onder meer Freerk Tuinenga en Yke de Jong in Ikkerwȃld en bij de fabriek van Van der Veer. Diploma’s op het gebied van zowel middenstand als brood- en banketbakkerij illustreerden zijn vakliefde. Zijn voorkeur betrof het bakken van brood. “De kwaliteit fan de bôlle hinget fansels fan de kwaliteit fan it moal ôf. It bêste is patentmoal. Dan krije jo sniewite bôlle”. Vooral de drukke tijden rond Sinterklaas en de Kerstdagen hebben een blijvende indruk op hem gemaakt. “Somtiden wurken jo dan fan freedtemoarns seis oere ôf oant sneontemiddeis. Dan leine jo tuskentroch soms even krekt op twa stuollen te sliepen, want it wurk moast trochgean”. Ondertussen bestierde Anneke de huishouding. Als jong dienstmeisje was ze daaraan al gewend bij dominee Julius in Driezum en de contacten met deze familie zijn aldoor warm gebleven. Het echtpaar telt naast drie kinderen nu tien kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. Dat de liefde voor elkaar alles overwint en dus ook vliegtuigangst kunnen ze uit eigen ervaring onderschrijven. Op het moment dat Hein Postma als oud-Indiȅganger plannen maakte voor een reis naar Indonesiȅ haakte zijn echtgenote eerst af om haar plaats af te staan aan haar dochter. Ze schoof haar angst per vliegtuig te reizen evenwel terzijde. Van het besluit samen te gaan, heeft ze naar eigen zeggen nooit spijt gehad. Het tekende het begin af van een kentering, want sindsdien zijn ze ook per vliegtuig tweemaal afgereisd naar onder meer Israȅl en namen ze deel aan NCRV-reizen. Een taalbarrière hebben ze ook tijdens hun reizen nooit als een hindernis ervaren. “Yn Yndiȅ prate ik gewoan Frysk tsjin in Javaanske koely”, verhaalt Hein Postma over het gemak contact te leggen. “Op in bepaald stuit west hy krekt wat ik bedoelde en dat is noait feroare”. Momenteel vermaken ze zich vooral met rummikub, lezen, luisteren naar koormuziek, bijbelstudie en stoelgymnastiek. Uniek is dat Hein Postma tot zijn negentigste levensjaar aldoor heeft meegewerkt aan de kranslegging namens de Indiȅ-veteranen in Damwȃld. Kampioensbekers herinneren Anneke Postma-Loonstra aan haar rummikub-kwaliteiten. Eerder maakten ze samen met hun kleinkinderen talrijke fietstochten, terwijl Hein Postma daarnaast jarenlang als voetbalsupporter fungeerde. “Dat moat no ophȃlde, want jo ferklûmje dêrre by it fuotbalfjild”, zo geeft hij lachend aan. “Ik bin no leaver mantelsoarger. Dan bin’ wy moai tegearre op in waarm plakje”. Tekst en foto: Jelle Raap

Auteur

jkommerie