Diamanten huwelijk Derk en Hilda van der Boor

De Westereen

Op de afdeling Zwaagwesteinde van de Regenkleding Industrie Amsterdam (RIA) troffen ze elkaar voor de eerste keer. “Ik bin der noch altyd grutsk op dat se my kennen leard hat”, vertelt Derk van der Boor (89) in een terugblik op het 60-jarig huwelijk met Hilda van der Boor-Elzinga (82).

Niettegenstaande zijn geboorte te Muntendam praat Derk (“Sis mar Durk, want dat sizze se hjirre dochs meastal”) van der Boor op een lenige manier Fries met af en een toe een kwinkslag in onvervalst Gronings. “It Grunnings lûkt altyd noch in bytsje”, zo ervaart zijn echtgenote. “Yn it begjin fan ús houlik moatst ik wolris even neitinke oft ik ja of nee sizze soe as hy yn yn syn taal mei in fraach oansetten kaam, mar alles went”. Gaandeweg is het Fries als spreektaal ingeburgerd. Hilda is geboren te Den Helder als dochter van Wieger Elzinga en Alie Elzinga-Veenstra, terwijl de wieg van Derk ten huize van Jan van der Boor en Trijntje van der Boor-Drent in Muntendam stond. Het echtpaar is gehuwd te Damwȃld in het oude gemeentehuis dat nu bekend staat als het pand van De Krúswei. De receptie vond nadien plaats bij ‘Jan Thee’ zoals de kastelein van nu café Hossebos te toentertijd Zwaagwesteinde indertijd werd aangeduid. De trouwjurk bleef in een sneeuwwitte omgeving opvallen als een pronkstuk. “Made in Muntendam”, ontbrak hierbij als verwijzing. “Makke troch myn skoansuster Hillie”.

De vraag een sprong te maken van een fabriek in het Groninger land naar De Westereen is achteraf bekeken bepalend geweest voor hun huwelijk. Hij werd gevraagd in dienst te treden als perser en behoefte dus niet te solliciteren. Deze functie oefende Derk er 12,5 jaar uit waarna hij overstapte naar de afdeling Drachten. Hier mocht hij zich ruim twaalf jaar chef-perser noemen. Tot kort na hun huwelijk werkte Hilda eveneens op de afdeling Zwaagwesteinde. “By de knoopsgattenmasjine en dan hawwe jo altyd wol drokte”. Het echtpaar is aldoor woonachtig geweest in De Westereen. Met onverholen trots geven ze aan dat hun eerste woonadres aan de Salomon Levistrjitte was gelegen. “Dan binne jo wol in echte Westereender as jo dêrre wenje”. Derk van der Boor werd overigens snel aangehaald bij de dorpsbevolking aan te schuiven, omdat hij voetbalde. “De earste fraach doe’t ik yn ‘e Westerein oan de slach gong, wie: kinsto ek fuotbalje? Ja fansels. Yn myn earste fuotbalwedstriid stie ik lykwols linksbûten, hoewol ik noait links west haw”, glundert de sportman in hart en nieren. Tot zijn 48ste levensjaar speelde hij, aanvankelijk als keeper bij de Voetbal Vereniging Twijzelerheide (VVT), zijn partij mee. Een knieblessure noodzaakte hem deze hobby stop te zetten. De overgang naar tafeltennis en nadien naar klaverjassen verliep soepel vanuit een gezonde wedstrijdmentaliteit. Zijn grootste voorbeeld op sportgebied blijft naar eigen zeggen ontegenzeggelijk Abe Lenstra. “Se kinne allerhande nammen opneame fan fuotballers fan no en fan eartiids, mar dizze Abe bliuwt nûmer ien by my”. De hobby’s van zijn echtgenote zijn altijd op textiele werkvormen gericht geweest: van breien en naaien tot haken en borduren. Daarnaast stort ze zich graag op een avontuurlijk Friestalig boek dat bij voorkeur in de eigen omgeving speelt. “Mei it lêzen fan de Fryske taal binne wy net grutbrocht. Jo leare it jinsels oan. Dan lêze jo in rigel wolris twa kear, mar der binne in hiele bulte dy’t soks dogge. It bliuwt in prachtige taal”.

Uit hun huwelijk sproten drie kinderen voort. Hun eerste dochtertje overleed evenwel op de ouderdom van acht maanden. Ondertussen zijn er vijf kleinkinderen. Samen met hun naaste familie werd dinsdag, in het bijzijn van burgemeester Klaas Agricola, het zestigjarig huwelijk luister bijgezet. “Je bent mijn zoon. Daarom kom ik, maar anders was ik niet gekomen”, vertrouwde Derk’s vader hem op de met sneeuw bezaaide huwelijksdag toe vanwege de verraderlijk gladde wegen. Die herinnering is nog aldoor spraakmakend, want liefde slechtte grenzen en overwon op alle fronten.

Tekst en foto: Jelle Raap

Auteur

jkommerie