Hete Soep: Warme deken op Ameland

De toenemende belangstelling voor bier (brouwen) heeft ook tot gevolg dat restaurants geregeld bieradvies geven bij hun gerechten. Zo ook Nes Café op Ameland.

Het einde van de 23ste Kunstmaand Ameland nadert als vriend Jan en ik in Nes Café aan de bar plaatsnemen. We wachten op een bevriend kunstenares en haar partner. Zij leerden elkaar twee jaar geleden tijdens dit evenement kennen, dus alle reden voor een bescheiden feestje.

Met z’n vieren nemen we plaats aan hun favoriete tafeltje en proosten we op onze vriendschap. Hij en wij met een herfstige Brand Dubbelbock, zij met een kopje thee. Als onze jonge gastheer onze bestelling wil opnemen zijn we nog druk in gesprek. ,,Eerder dit jaar heb ik hem een 10 gegeven’’, zegt mijn overbuurvrouw. Hij begon toen net en ze moedigde hem aan. Inmiddels heeft hij veel bijgeleerd.

Dan duiken we snel in de pas vernieuwde kaart. We openen het bal met een grote schaal nacho’s uit de oven aan de overkant (geen officieel voorgerecht), bospaddenstoelensoep en Flammkuchen gele curry andere zijde. Op de Mexicaanse tortillachips zit een ruime hoeveelheid tomatenblokjes, lente-ui, zure room en gesmolten kaas. In een apart schaaltje is guacamole meegeleverd.

De bospaddenstoelensoep is romig doch licht gebonden en er liggen een paar smakelijke sneetjes waldkornbrood bij. Geen al te zware start van een diner. Net als de knapperige Flammkuchen, waarvan de traditionele crème fraîche feestelijk geel kleurt door een lichtzoet currymengsel. Verder zijn de vier parten mooi bedeeld met kleine beukenzwammetjes, groene asperges, lente-ui en pecorino romano.

Biertip hierbij is de Abt 12 van de Sint Bernardus brouwerij. ,,Gekozen tot een van de beste bieren ter wereld’’, aldus onze gastheer. Een donker bier met een fruitig aroma en een bitterzoete smaak, die goed combineert met het lichtzoet van de currycrème.

Bij zijn Steak Uruguay van de Green Egg laat Jan ook een aanbevolen bier doppen: de Rochefort 10, een krachtig trappistenbier uit België. Zijn steak is mals gegrild met fijne knapperige randjes en bevloeid met jus van morilles, waarmee hij zijn ‘paddenstoelenthema’ voortzet.

Naast de gulle groentegarnituur van gekleurde wortelen en groene asperges liggen op zijn bord dikke druppels smeuiige puree van gekarameliseerde aardpeer. ,,Heel verrassend, en lekker’’, oordeelt hij.

Aan de overkant smult zij van een zalmmoot die ook uit de Green Egg komt, licht gezoet en bereid op cederhout, zo meldt het menu. De vis valt in mooie lamellen uit elkaar op gekleurde wortelen tussen gegrilde . De sla is nog knapperig, met donkere, bitterzoete randjes van het roosteren. Een kastanjepuree maakt haar gerecht af. Haar partner is gek van eend. ,,De Chinees zou verse pekingeend voor me grillen’’, vertelt hij. Die moet een dag langer wachten, vanwege ons etentje.

Maar niet getreurd, ook in Nes Café staat eend op de kaart. Deze boerderij-eend (dus niet geschoten) krijgt gezelschap van gekarameliseerde witlof, een groente die zich uitstekend leent voor deze bereiding. Verder een crème van aardpeer en karamel, en een sinaasappelsabayon. De Adriaan Wit van brouwerij Jopen sluit fris en fruitig aan bij deze vogel, zegt overbuurman.

Zelf heb ik gekozen voor de pompoenlinzencurry met ook kikkererwten, bloemkool, sugarsnaps en broadbeans. De groente is iets meer dan beetgaar, maar desondanks zeer smakelijk. De stoofschotel vormt een brede gracht rond een eiland van Basmatirijst. Omdat de pappadum hier als schotsjes in is gestoken, moet ik ze snel redden voor ze hun knapperigheid verliezen.

Het begeleidende flesje Oedipus Gaia Indian Pale Ale heeft een etiket dat doet denken aan de hippietijd, met zijn vrolijke kleuren en speelse letters. Dat past wel bij dit vegetarische, van oorsprong Aziatische gerecht. De wat friszure bitterheid van het bier biedt een lekker contrast aan de zachte kruidigheid van de curry.

Midden op tafel heeft onze gastheer met een zwierig gebaar een grote portie Belgische frieten gezet. Af en toe pikken we er eentje uit, maar de gerechten zijn ruim bemeten. We hebben nauwelijks behoefte onze magen te vullen met patat.

We besluiten met Irish coffee (Jan), gedeelde vreugde rond een portie Ruby Choco cheesecake (,,de lékkerste cheesecake van Ameland’’, melden de overburen uit ervaring) en mokka mousse. De is wat de naam zegt: bessig gekleurde en gearomatiseerde chocola die als versiering en smaakaccent is toegevoegd. Evenals de bosvruchtengel en krokante honing (honeycomb, zoals de Engelsen dat noemen).

De mokka mousse is versierd met koffiecrumble, merengue en chocoparels. Tot mijn spijt is de merengue vermalen tot kruim, en zo mis ik dat lekkere effect van happen door een krokant laagje met daarbinnen zachte kleverigheid. De koffie in de crumble had ‘sterker’ gemogen en de parels staan mooi, maar zijn eigenlijk aparte hapjes melkchocola. Hoewel een prima toet, meer iets voor een zoetekauw dan voor mij, die hoopte op een iets pittiger slot.

Aan het eind van het diner zijn we nog lang niet uitgepraat. Maar rondom zijn de andere gasten al verdwenen. Ook aan de bar van Nes Café is het intussen een stuk rustiger geworden. Toch hebben we geen moment het idee dat we worden ‘weggekeken’. Integendeel, Nes Café is als een warme deken in deze herfstige maand.