Zeker weten

Als ik in een milde bui ben verbaas ik me, maar vaak erger ik me aan mensen die alles zo zeker weten. Nu met corona bijvoorbeeld. Daarom is het gesprek met deze man een verademing. Hij vertelt dat hij een kind heeft verloren. En dat ze elke dag bij hem is. Ik weet dat hij gelovig is. ,,Heb je nog wat aan je geloof?” vraag ik. Hij zucht. Zucht nog eens. En nog eens. Hij heeft geen antwoord, althans: hij vindt de woorden niet.

Drie kwartier later komt hij er op terug. ,,Ik heb mijn dochter jarenlang zien lijden,” zegt hij, ,,Zinloos. Kun jij je voorstellen dat er dan van je geloof niet veel overblijft?” ,,Niet veel of niks?” vraag ik. ,,Ik weet het niet,” zegt hij, ,,ik zeg niet dat er iets is, maar ik zeg ook niet dat er niets is.”