Verhaal

De bel gaat. Bijzonder, want de bel gaat hier zelden – en dat hou ik ook graag zo – alleen beltsjedrukkende kinderen die Allahu Akbar! door de intercom schreeuwen. Ja, ik woon in een werelddorp.

Het is een man van 80. Hij wil even met me praten. Koffie? Ik ben blij dat ik lekkere gevulde koeken in huis heb. Hij vertelt dat hij als jonge soldaat naar Nederlands-Indië is gestuurd om daar de orde te herstellen. Had natuurlijk nooit moeten gebeuren. Wat hadden we daar te zoeken?

Maar nu krijgen die jongens ladingen kritiek over zich heen. Hij ligt er wakker van. Bovendien: de tegenpartij, waren dat dan van die lieverdjes? Pleit dat jou vrij? vraag ik. Heb je mensen doodgeschoten? Daar wil hij niet over praten. Te emotioneel. Plotseling zegt hij: ,,Wat moai dat ik dy myn ferhaal fertelle kin."

Ik denk: Je bent nog niet eens aan je verhaal begonnen.